Tippawan's profile>.<p'o'r>.<PhotosBlogListsMore Tools Help

Blog


    February 01

    ...วุ่นวาย

     
     
    ช่วงนี้วุ่นวาย...จะว่าไปเราอั๊พกี่ทีก็วุ่นวายตลอด
     
    ตารางงานแน่น นาทีต่อนาทีเลยแหละ
     
    เช้าไปเรียน เย็นก็เรียน กลางคืนทำรายงาน
     
    เช้าต่อมาควิซ บ่ายเรียน เย็นทำรายงาน กลางคืน...มึน...
     
    เช้าต่อมา...ตื่นสาย..เลยไม่เช้าแล้ว...เรียนคาบเช้าไม่ทัน...อาจารย์ปล่อยสาย อดกินข้าวเที่ยง เรียนต่อบ่าย...เย็นเรียน กลางคืนทำรายงาน
     
    ...อยากจะอ่านหนังสือ...แต่พอว่างทีนึงก้อ...มึนตึ้บ...
     
    เช้าต่อมาตื่นเช้าแต่รถติด...เลยนอนบนรถเมล์ทั้งโหนๆยังงั้นเลย...เรียน...ทำรายงานส่งจารย์ ประชุมกลุ่มกะเพื่อน..ซีรอกชีทวิชาการ...หลับคาห้องเรียนคาบบ่าย กลางคืน...เครียด
     
    อ๊ะ...รู้ตัวอีกที กุมภาแล้วเหรอ...ไหงมันเร็วยังงี้ฟระ
     
    จาสอบแล้ว...T_T
     
     
     
     
     
    จาหมดปีสี่แล้วว่ะ...
     
    ใครจะรับปริญญาอะไรยังไงเมื่อไหร่...โปรดแจ้งข้าพเจ้าล่วงหน้า จักเป็นพระคุณอย่างสูง...
     
    แล้วจะเอาหน้าบานๆ เสนอไปถ่ายรูปด้วยนะจ๊ะ
     
    คิดถึงแกวะ....โอ๋ เมล์ แบ๋...จบก่อนเราอิจฉานิดๆ หุหุ
     
    พีคุง...ช่วงนี้เราห่างๆกันไปหน่อย ก้อแอบใจหายงะ...ต่างคนต่างวุ่นวาย..."ผ่านมาทางนี้เมื่อไหร่ ให้เธอเข้ามาทักทายบ้าง" เหอๆ
     
    ~ถึงตัวอยู่ห่างไกล แต่ใจเราใกล้กัน~
     
     
    January 25

    ...จังหวะหัวใจ

     
     
    จังหวะหัวใจ...Heart beats...
     
     
    ถ้าตามภาษาแพทย์ เค้าใช้คำว่า ....."lub...dub"
     
    แต่ที่คนทั่วไปได้ยิน...คือ...ตึก...ตัก...
     
    ช่วงนี้ คนใกล้ตัวเรา ออกจะได้ยินเป็นเสียง ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก...ถี่ขึ้นหลายคู่
     
    ไม่เว้นแม้แต่...ตัวเราเอง
     
     
    หลังจากเดินทางชีวิตมาหลายสาย
     
    ทั้งเดินคนเดียว
     
    เดินเป็นคู่
     
    เดินร่วมกันสามคน
     
    ล้วนแล้วแต่...เพื่อจะหา ใครสักคน ที่มี จังหวะหัวใจ เต้นเป็นทำนองที่ สอดคล้อง กับเรา
     
    ไม่จำเป็นต้องเต้นเป็นจังหวะเดียวกันทุกเวลา
     
    แต่เมื่อฟังร่วมกันแล้ว...เป็นทำนองเพลงที่แสนจะประทับใจ
     
     
    วันนี้...คิดว่าได้พบคนๆนั้นแล้ว
     
    ตัดสินใจเร็วไปไหม...ไม่รู้สิ
     
    แต่ที่เป็นอยู่...ไม่ว่าจังหวะหัวใจของเรา จะเต้นช้า เต้นปกติ หรือเต้นเร็วรัวไม่เป็นจังหวะ
     
    เธอเท่านั้นที่สามารถทำให้ หัวใจ ของเราสองคนเต้นไปพร้อมๆกัน
     
    ...เข้ากันได้...อย่างไม่น่าเชื่อ
     
    อยากเห็นหน้าเธอทุกวัน
     
    อยากได้เสียงเธอทุกคืน
     
    อยากจะเล่าเรื่องราวทุกอย่างที่เกิด และประกอบขึ้นเป็น ชีวิตของฉัน ให้เธอได้ฟัง
     
    อยากจะนั่งอยู่ข้างๆ ได้มอง คนรัก ของฉัน ตลอดชีวิต
     
     
    ...ค้นพบแล้ว...จังหวะหัวใจ...ของฉัน....
     
     
     
     
     
    January 13

    ...เพิ่งทำhi5

     
    ชาวบ้านชาวช่องเค้ามี hi5 ไม่รู้กี่ปีกี่ชาติแล้ว
     
    เราเพิ่งทำ...
     
    และขี้เกียจทำแล้วด้วย
     
    เอาไว้เข้าของคนอื่น เม้นๆเล่นดีกว่าเนาะ...555+
    January 07

    ขอ..

     
    อยากให้ 1 วัน มี 40 ชั่วโมง
     
    ดูงานมันเยอะ จนทำอะไรไม่ทันเลย
     
    มีทั้งหาเหาใส่หัว และคนอื่นเอาเหามาใส่หัว...
     
    ~เฮ้อ~
    December 27

    ...วันก่อนสอบมิดเทอมเสร็จหนึ่งวัน

    ...อาทิตย์ที่ผ่านมา เหมือนตายทั้งเป็น...
     
    คริสมาสต์ไม่เคยได้ฉลองกับเขาเลย
     
    เหนื่อยว่ะ
     
    ทำไมการสอบมันกินพลังงานและชีวิตวัยรุ่นอะไรขนาดนี้
     
    พรุ่งนี้ก็สอบตัวสุดท้ายแล้ว...JURIS
     
     
    ...สุขสันต์วันปีใหม่ล่วงหน้านะ...
    (บอกใคร)
     
    I love you,my darlin'
    November 16

    ...เสียใจ

     
     
    ไม่มีอะไรต้องเสียใจ ...หากเราได้ทำสิ่งนั้นอย่างเต็มที่แล้ว
     
     
     
    October 23

    ...คิดถึง

     
     
     
    ความคิดถึง...ห้ามไม่ไหว
     
     
     
    October 17

    ...แผ่นดิน

    บทเพลง "แผ่นดิน" โดย คาราบาว


    ไม่มีดินผืนใดให้ไออุ่น เท่ากับดินที่คุณถือกำเนิด
    ไม่มีดินผืนใดดูมั่นคง เท่ากับดินที่ลงสัมมะโนครัว
    ไม่มีดินผืนใดให้คุณเดิน เท่ากับดินที่คุณเดินตอนตั้งไข่
    ไม่มีดินผืนใดมีความหมาย เท่าแผ่นดินสุดท้ายของเผ่าพันธุ์


    ไม่มีชายหญิงใดมีชีวิต หมกมุ่นครุ่นคิดแค่สืบพันธ์
    ไม่มีชายหญิงใดมัวแต่ฝัน เห็นแก่ตนทุกวันทุกเวลา
    ไม่มีชายหญิงใดไม่เคยคิด ถึงชีวิตต่อไปภายภาคหน้า
    ไม่มีชายหญิงใดไม่อ่อนล้า ร่วงโรยชราไปตามกัน


    อย่ามัวแต่ฝัน อย่ามัวแต่คิด ฝันถึง คิดถึง แต่ประโยชน์ส่วนตัว
    เห็นแก่ตัว คนเห็นแก่ตัว แผ่นฟ้าจะมัว แผ่นดินจะหมองนองน้ำตา


    ไม่มีดินผืนใดให้ไออุ่น เท่ากับดินที่คุณถือกำเนิด
    ไม่มีดินผืนใดดูมั่นคง เท่ากับดินที่ลงสัมมะโนครัว
    ไม่มีดินผืนใดให้คุณเดิน เท่ากับดินที่คุณเดินตอนตั้งไข่
    ไม่มีดินผืนใดมีความหมาย เท่าแผ่นดินสุดท้ายของเผ่าพันธุ์


    ไม่มีชัยชนะใดยิ่งใหญ่ เท่ากับชัยชนะเหนือใจตน
    ไม่มีภัยผองใด...!!มโหดร้าย เท่ากับภัยผองภัยทำลายตน
    ไม่มีเงินไม่มีทองยังไม่หมองเศร้า มีแผ่นดินปลูกข้าวเราอยู่ได้
    ไม่มีเงินไม่มีทองค่อยหาใหม่ บนแผ่นดินสุดท้ายของไทยทุกคน


    อย่ามัวแต่ฝัน อย่ามัวแต่คิด ฝันถึง คิดถึง แต่ประโยชน์ส่วนตัว
    เห็นแก่ตัว คนเห็นแก่ตัว แผ่นฟ้าจะมัว แผ่นดินจะหมองนองน้ำตา


    แผ่นดินเดือดร้อน (ผู้คนหมองไหม้)
    ผู้คนใจร้าย (แผ่นดินเดือดร้อน)
    แผ่นดินเหือดหาย (ผู้คนเหือดสิ้น)
    หมดสิ้นแผ่นดิน (หมดสิ้นเผ่าพันธ์)


    ไม่มีดินผืนใดให้ไออุ่น เท่ากับดินที่คุณถือกำเนิด
    ไม่มีดินผืนใดดูมั่นคง เท่ากับดินที่ลงสัมมะโนครัว
    ไม่มีดินผืนใดให้คุณเดิน เท่ากับดินที่คุณเดินตอนตั้งไข่
    ไม่มีดินผืนใดมีความหมาย เท่าแผ่นดินสุดท้ายของเผ่าพันธุ์


    ไม่มีดินผืนใดมีความหมาย เท่ากับผืนดินไทยของคนไทย  
    แอบชอบเพลงนี้ ตั้งแต่ตอนที่ได้ฟังในโฆษณาง่า
    October 15

    ...ในหลวง...

     
     
     
    เอ่อ...ราชาศัพท์ไม่แข็งแรง...อย่าถือเลยนะ แต่อยากบอกว่า
     
     
    ขอให้ทรงหายจากพระประชวรเร็วๆนะคะ
     
    ขอให้ทรงอยู่เป็นร่มโพธิ์ร่มไทรแก่ประชาชนชาวไทยนานๆๆ
     
    ...........................
    October 11

    ...จะทำอย่างไร...

     
     
     
    คุณจะทำอย่างไร??
     
     
    เมื่อคนเพียงคนเดียวที่จะทำให้คุณ...หยุดร้องไห้ได้...
     
    ...คือคนที่ทำให้คุณ...ร้องไห้...
     
     
     
     
     
    อย่าหวังให้ใครสักคนมาเข้าใจเรา
     
     
     
    เพราะตัวเราเอง...ก็ยังมีช่วงเวลาที่"ไม่เข้าใจตัวเอง"
     
     
     
     
     
     ความรัก เพียงอย่างเดียว
     
     
    ไม่มีทางที่จะทำให้คนสองคนอยู่ร่วมกันไปจนถึงปลายทาง...แห่งความฝัน
     
     
    หากไร้ซึ่ง  ความเข้าใจ แล้ว...
     
     
    ก็อย่าหวังเลยว่า ความฝันนั้นจะเป็นจริง
     
     
     
     
     
     
    **หม่อนจ๋า...ขอยืมวรรคแรกมาหน่อยน้า...มันกะลังโดน

    ...เอาคืนมา...

     
     
    เอาปิดเทอมอันแสนสุขสบายของช้านคืนมาน้า~
     
     
    เค้าอยากนอนอยู่บ้านอืดๆ กลิ้งไปกลิ้งมา แล้วก้อหาของกิน
     
    ตื่นมาเล่นเกมส์ กลางวันดูหนัง ตอนเย็นนอนตายหน้าโทรทัศน์
     
     
    แง~ เอาปิดเทอมของช้านคืนมา T^T
     
     
     
    //>_<\\
     
     
    (งงชะมะล่า...อย่าไปรู้เลยว่าเรื่องอะไร 55+)
     
     
    October 08

    ...ช่อแรกในชีวิต...

     
     
     
    คำเตือน!!
     
     
    ห้ามอิจฉานะ
     
     
     
     
     
    กรี๊ด
    >_<
     
     
     
     
     
    อยากเอามาประดับสเปซ เก็บไว้เป็นที่ระลึก
    .....
     
    แฮะๆ
     
     
    ...........
     
    October 03

    ...soul mate...

     
     
     
    ปิดเทอมวันที่สอง
     
    เอ...เราทำอะไรมั่ง...
     
    ตื่นสายโด่งขึ้นมาล้างจาน ทำกับข้าว (ผัดมักกะโรนีหย่อยๆ)
    เล่นคอมตั้งกะเที่ยงยันเย็น...ขี้เกียจสุดๆ ไม่อยากทำอะไรแล้วอ๊ะ
     
    คิดถึงเพื่อนๆแล้ว แง~
     
    วันนี้พวกเพื่อนที่เรียนภาค คลินิก กับ ฟาร์แอด ต้องไปเรียนนี่นา
     
    เป็นยังไงมั่งก็ไม่รู้
     
    ...อยากไปเที่ยว แต่ไม่รู้จะไปไหน...
     
    ...อยากไปต่างจังหวัด แต่ก็ไม่รู้จะไปกับใคร...
     
    ...อยากไปกับ--แต่เวลาไม่ตรงกัน...
     
    ...อ่าว ตกลงเราต้องการอะไรเนี่ย?!
     
     

    Sarcastic

     
    นอนดีก่า -*-
     
     
    thank you for making me fulfill
     
    You are also my "Meat pair ",too.555+
     
    I'll love you until my last breath.
     
    ฉันขอเป็นความรักครั้งแรกและครั้งสุดท้ายของเธอเพียงคนเดียวเท่านั้น
     
    ถึงเธอจะไม่ใช่ความรักครั้งแรกของฉัน...แต่ลมหายใจของฉันที่เหลืออยู่ขอมอบให้แด่เธอ...พีคุง
     
    *************************
     
     
     
     
     
     
    October 01

    ...สอบเสร็จแล้ว...

     
     
    วันนี้สอบ MANU เป็นตัวสุดท้าย...
     
    อย่าไปถามมันเลยนะ...ว่าทำได้ไหม ปล่อยให้มันผ่านไปแล้วกัน
     
    ...ปิดเทอม...
     
    แต่ทำไมเรายังรู้สึกว่ายังไม่ได้เข้าสู่ช่วงปิดเทอมเลยนะ...
     
    ยังต้องมีสอบ สอบ สอบ สอบ ต่อไปเรื่อยๆ...
     
    แล้วก็เปิดเทอมวันที่ 22 ตุลา ก่อนชาวบ้านชาวช่องเค้า (ได้ข่าวว่า มศว กะ มธ ยังสอบปลายภาคไม่เสร็จเลยด้วยซำ)
     
    แง้~ เปิดเทอมทั้งๆที่ยังสอบไม่เสร็จด้วยอ้า...
     
    ...ปีสี่เทอมสองแล้ว...ต้องโตเป็นผู้ใหญ่แล้วนะจ๊ะ...
     
     
     
    ขอแสดงความยินดีกะพีคุงด้วยน้า ที่สอบผ่านตั๋วทนาย
    ...จะรอดูผลสอบรอบต่อไปนะ...เป็นกำลังใจให้เน้อ...
     
     
     
    September 09

    ...พรุ่งนี้...

     
     
     
    เวลาผ่านไปเร็วนัก...
     
    อยากทำอะไรก็รีบทำ...
     
    มิเช่นนั้น พรุ่งนี้อาจสายเกินไป...
     

     
     
    September 04

    ........

     
     
     
     
     
    ที่ เ ร า เ ป็ น อ ยู่ นี่ . . . มั น ผิ ด ต ร ง ไ ห น ( ว ะ ) 
    September 03

    ...อยากอั๊พ...อยากบ่น

     
    ช่วงนี้กำลังเลือกภาค...เรียนตอนปีห้า...
    เราเลือก Ceutics...เภสัชกรรมเครื่องสำอาง...เป็นภาคที่โจทก์จันอย่างรุนแรง เพราะมีแต่พวกหัวกะทิเข้า
    ในกลุ่มเรามีเข้า manu, Phar ad, Clinic ไม่มีเข้าCeutics เป็นเพื่อนกันเลยยยย T_T ...เหงานะเฟร้ย
    ตอนนี้ยังไม่ทราบผลว่า ภาคที่เลือกไปนั้น เราจะได้เข้าจริงหรือเปล่า...ต้องรออาจารย์พิจารณาอีกที
     
    ตื่นเต้น...
     
    กำลังลุ้นๆกับsenior project ที่จะต้องทำด้วย
    คุยกับสา+จอยแล้ว ไม่แน่ว่าจะได้หัวข้อหลังสอบปลายภาคเสร็จละมั้ง...
     
    ปีห้าแล้วว่ะ...แก่โว้ย!
    เพื่อนๆรุ่นเดียวกันชิงจบกันไปก่อนแล้ววววว...แง้~
     
     
     
     
    ขอบ่นต่ออีกหน่อยนะ...
    รู้สึกแปลกใจตัวเองนิดๆ...ว่าทำไมเปลี่ยนแปลงไปเหมือนเป็นคนละคน..
    อ่อนแอจังเลย...นำตาร่วงเผาะๆทุกทีเมื่อมีเรื่องสะกิดใจ
    ขี้งอนซะไม่มี...ทั้งๆที่ไม่มีเรื่องอะไรน่างอน
    เก็บอารมณ์ไม่เก่งเอาซะเลย...โกรธก็โวยวาย ไม่พอใจก็หน้าเบ้ มีความสุขก็ยิ้มหน้าบาน
     
    คำถาม...เราเปลี่ยนไปในแง่ดีหรือแง่ร้ายกันนะ?...
    ....
    ......ไม่มีคำตอบ......
     
    ....
    ......อีกซักพักก็คงจะรู้เอง...
     
    แต่...
    อยากจะเก็บเวลาช่วงที่มีความสุขไว้ให้มากๆ
    เผื่อว่าวันข้างหน้า เจอเรื่องร้ายๆ...เราจะได้มีกำลังใจเมื่อได้นึกถึงมัน...
     
    รักนะ...
    ถึงแม้เวลาจะผ่านมาไม่นาน
    ถึงแม้ว่าเราจะเพิ่งเริ่มต้นเดินบนหนทางชีวิตสายเดียวกัน...
     
    อย่าไปจากเราได้ไหม...
     
    ถึงแม้ว่าผู้หญิงแสนขี้แง ขี้งอน ขี้น้อยใจคนนี้จะคอยทำให้เธอเสียใจอยู่เรื่อย...
    แต่ฉันก็ยังรักเธอ...
     
    เรารักพีมากขึ้นทุกวัน...
    September 02

    ...ตอนนี้...

     
    ตอนนี้ค่อนข้างมีความสุขนะ..
    ดูตัวเองเกเรขึ้นเยอะเลย ...หนังสือหนังหาไม่ยอมอ่าน...งานก็ขี้เกียจทำ...
    ชีวิตโดยรวมตอนนี้ จะพูดว่าสมบูรณ์แบบก็ไม่ได้
    แต่ก็เป็นช่วงเวลาที่เราอยากจดจำมากช่วงนึง
     
    มีคนมาคอยดูแล...ตอนเช้าโทรปลุก ตอนเย็นมารับกลับบ้าน
    มีคนบอกว่ารัก มีคนเห็นเราเป็นคนสำคัญ มีคนที่ทำให้เรารู้สึกว่าเป็นคน"พิเศษ"(35บาท)
    มีคนตามใจ คอยสังเกตความรู้สึกเราและเอาใจใส่ในความรู้สึกนั้น
    มีคนที่ทำให้รู้สึกว่า ..."ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ก็จะไม่ทิ้งเราไป"...
    รู้สึกไม่โดดเดี่ยว...ในสังคมแสนกว้างใหญ่
     
    ขอบคุณนะ...
     
    วันนี้พีคุงต้องสอบตั๋วทนายแล้วละ..สู้ๆเข้านะ
    อยากจะเป็นกำลังใจให้มั่ง
     
     
    August 25

    ...จมอยู่กับอดีต

     
                             เมื่อวาน...ได้คุยกับคนที่เราเคยรักมากที่สุด...
     
                                        คุยเรื่องเก่าๆ...ยิ้มทั้งนำตา...ทั้งที่รู้แก่ใจดีว่า...มันสายไป...
     
                                  เขาพูดเหมือนยังรักเราอยู่...ทั้งที่ถ้าเป็นแต่ก่อนแล้ว...เราคงดีใจมาก...
                       
                                           แต่ทำไมตอนนี้ ยิ่งได้ฟัง ยิ่งได้รับรู้...นำตาก็พาลจะไหล...                 .........แก้ไขอะไรไม่ได้อีกแล้ว
       
                                        "แฟนเก่า"...ทำไมต้องใช้คำนี้...เจ็บอยู่ในหัวใจทุกครั้งที่ได้ยิน...ทรมานทุกครั้งเมื่อนึกถึงความรักที่จบไป...
     
        
     
     
              อยากยิ้มให้เหมือนเดิม อยากคุยกับเธอเหมือนเดิม...อยากทำตัวให้เป็นปกติ...
     
                             แต่...ขอโทษนะ....ขอโทษที่เราอ่อนแอมากเกินไป จนไม่สามารถรั้งนำตาไว้ได้เลย...แม้สักครั้งเดียว
     
                                                ขอโทษที่เป็นคนเปลี่ยนไป...ขอโทษที่เป็นคนปล่อยมือ...ขอโทษที่ทำร้ายกัน...
     
                                                                  ขอโทษที่เคยหวังว่า...สักวันเราจะกลับมาเหมือนเดิม...แต่ท้ายที่สุดเป็นเราเองนี่แหละที่ไม่มีทางกลับไป...
     
    ...วันเสาร์ที่ 25 สิงหาคม 2550        
     
     
     
    August 03

    ...ลืมไปไม่รักกัน

    รู้แล้วว่าเราเลิกกัน รู้แล้วว่าเป็นเพียงเพื่อน
    ฉันรู้และยังย้ำเตือนอยู่ในใจ
    ไม่หวังจะให้เหมือนเดิม ไม่คิดที่จะเริ่มใหม่
    เพราะรู้ว่ามันสายไป ไม่มีทาง

    ที่ยังค้างคือความรู้สึก ที่มันลึกจนเกินจะเลือน
    เพราะฉันมักจะเผลอใจ และคิดไปจนเกินเพื่อน
    คล้ายๆ ว่ายังเลอะเลือน อยู่ในฝัน
     


     ข้อตกลงที่เรามีอยู่ ฉันก็รู้และยังเข้าใจ
    แต่มันลืมไป แต่มันเผลอไป ยั้งใจไว้ไม่ทัน
    ลืมไปว่าไม่รักกัน ไม่เหมือนวันที่ผ่านมา

    ฉันรู้ในคำสัญญา ฉันขอเพียงเวลาบ้าง
    และแล้วมันค่อยจาง และจะหาย
     
     
    ....ข้อตกลงที่เรามีอยู่ ฉันก็รู้และยังเข้าใจ...
     
    ...แต่มันลืมไป แต่มันเผลอไป ยั้งใจไว้ไม่ทัน...
     
    ...ลืมไปว่าไม่รักกัน ไม่เหมือนวันที่ผ่านมา...